رفتن به بالا
  • پنج شنبه - ۳ سرطان ۱۳۹۵ - ۱۵:۳۹
  • کد خبر : ۱۵۳۱
  • چاپ خبر : روزی که مدیترانه ۸ عضو یک خانواده را بلعید
پایان تلخ سی‌وپنج سال مهاجرت :

روزی که مدیترانه ۸ عضو یک خانواده را بلعید

امید به زندگی بهتر بسیاری از افغان‌ها را طی دست‌کم نیم قرن اخیر از خانه و کاشانه‌شان دور ساخته است. […]

امید به زندگی بهتر بسیاری از افغان‌ها را طی دست‌کم نیم قرن اخیر از خانه و کاشانه‌شان دور ساخته است. جنگ، ناامنی، نبود نان در سفره‌های مردم و عدم حاکمیت قانون بسیاری‌ها را در این مدت وادار به مهاجرت کرده است.
مهاجرت‌های غیر‌قانونی یعنی پذیرفتن ریسک، با آن‌که گاهی بدون مواجه شدن با هر حادثه‌ای می‌توان از این ریسک عبور کرد و به مقصد رسید، اما گاهی مانند آن‌چه به‌تازگی برای یک خانواده افغان اتفاق افتاده، ممکن است همه چیز را از دست داد حتا ۸ عضو یک خانواده را.
سفر به امید رسیدن به زندگی بهتر
به‌تازگی و در نخستین روز عید قربان مراسم به‌خاک‌سپاری ۸ عضو یک خانواده که در دریای مدیترانه غرق شدند در شهر هرات برگزار شد. ۸ نفر شامل یک مرد ۴۰ ساله، پسری ۱۴ ساله و دو پسر خردسال ۹ و ۷ ساله با خانمی ۳۳ ساله، و سه دختر خانم ۱۴ – ۱۵ و ۱۷ ساله در دل خاک خوابیدند.
خانواده‌ای که تقریبا همه سرد و گرم چشیده مهاجرت بودند، پیش از این دست‌کم ۳۵ سال در ایران زندگی کردند و بسیاری از قربانیان این حادثه در مشهد متولد شدند، رسیدن به اقوام دیگر، دست‌یابی به محیطی آسوده‌تر و گریز از کارهای سخت و طاقت‌فرسا، این خانواده را وادار کرد تا برنامه‌ریزی سفر به آلمان را انجام دهند؛ سفری که به‌گفته بازماندگان این خانواده با وجود همه ریسک‌هایش برنامه‌ریزی نسبتا خوبی شده بود. آنان پس از سفر به ترکیه با کشتی مطمینی وارد آب‌های مدیترانه شدند. اما اتفاقی‌که می‌توانست اصلا رخ ندهد، در یک آن، جان ۸ عضو یک خانواده را گرفت.

 

تیراندازی ترک‌ها و خلق یک حادثه بزرگ
آن‌ها با موتر به سمت منطقه ساحلی بودروم در ترکیه رفتند، کشتی بزرگ و امنی که برای آن‌ها تدارک دیده شده بود از بودروم به سمت سواحل یونان حرکت کرد. هنوز ساعتی از حرکت کشتی نگذشته بود که گشت ساحلی (پولیس) ترکیه خودش را به کشتی حامل مسافران نزدیک کرد و دستور «ایست» داد. کشتی بلافاصله توقف کرد، اعضای این خانواده، کودکان را از فاصله دست‌کم ۱۰ متری به پولیس نشان دادند، چند دقیقه بعد کشتی پولیس حرکت کرد، مسافران به هوای این‌که گشت ساحلی ترکیه با مشاهده کودکان ترحم کرده و اجازه عبور داده، کشتی را حرکت دادند اما ناگهان صدای تیر‌اندازی پولیس ترکیه، مسافران را به شدت شوکه کرد و موتور کشتی بلافاصله خاموش شد.
برای مهاجران، هیچ چیز مشخص نبود، حتا این‌که چرا پولیس ترکیه حرکت کرد، چرا تیر‌اندازی کرد و در نهایت این تیر به کدام قسمت کشتی برخورد کرد. کشتی حامل مسافران دوباره توقف کرد، آنان از راه دور مصروف چانه‌زنی با پولیس ترکیه بودند که متوجه رسوخ آب از سوراخی به داخل کشتی شدند، سوراخی که به احتمال زیاد به دلیل تیراندازی چند لحظه پیش پولیس ترکیه ایجاد شد.
مهاجران را ترس فراگرفت، هر لحظه ممکن بود که به‌دلیل نفوذ آب به داخل کشتی، این کشتی غول پیکر پهلو بگیرد، این وضعیت دست‌کم ۲ ساعت دوام کرد، در این مدت پولیس ترکیه تعدادی از مهاجران را از کشتی آسیب دیده پیاده کرد، هنوز ۹ عضو یک خانواده ۱۶ نفری اهل هرات داخل کشتی بودند که ناگهان در عرض چند ثانیه کشتی به عمق دریا فرو رفت.

از نجات یک مسافر دیگر تا کالبد‌شکافی اجساد
کشتی‌های مسافربری بزرگ چیزی شبیه خانه‌هایی‌اند که ما در آن‌ها زندگی می‌کنیم، هم سقف دارند و هم امکانات زندگی. مسافران این کشتی‌ها هم واسکت‌های نجات بر تن می‌کنند، سقف اتاقی که این ۹ نفر هنوز در کشتی باقی مانده بودند مانع ادامه عملیات نجات شدع تا جایی‌که جلیقه‌های نجات هم دیگر کارساز نبودند.
جواد جوان ۱۶ ساله‌ی این خانواده از پنجره اتاق کشتی خودش رابه بیرون انداخت، شنا کرد و در نهایت به کشتی پولیس ترکیه رسید و جانش را نجات داد، اما در این میان ۸ نفر دیگر یکی پی دیگر در آب دست و پا زدند و در نهایت جان دادند.
پولیس ترکیه پس از آن اجساد این ۸ نفر را از عمق دریا بیرون کشید، اما پس از یک هفته در حالی‌که کالبد آنان شکافته شده بود به بازماندگان‌شان تحویل داد شد. این خانواده تا اینجای کار تمام ۲۶۰ میلیون تومان ایرانی اندوخته خود را تحویل قاچاقبرانی داده بودند که آن‌ها را تا نزدیکی‌های یونان هم رسانده بودند، بازماندگان این رویداد تلخ، ده هزار دالر و دوهزار یوروی دیگر هم قرض گرفتند و اجساد را در نخستین روز عید قربان به هرات آورده و در زیارتگاه سلطان میر عبدالواحد شهید دفن کردند.

 

بازماندگان: همه ‌چیز‌مان را از دست دادیم، از خوشی‌های زندگی تا توان زندگی
حاجی رحیم مرد حدودا ۴۰ ساله‌ای است که در این رویداد، دو فرزند، خانم و ۵ عضو دیگر خانواده‌اش را از دست داده است. مدام می‌گرید و تحمل داغ‌عزیزترین‌هایش برای او کار ساده‌ای نیست. حاجی رحیم می‌گوید که پولیس ترکیه بدون هیچ شک و شبهه‌ای قاتل عزیزان اوست. حاجی رحیم معتقد است که پولیس ترکیه به جان انسان کوچک‌ترین ارزشی قایل نیست و فقط به‌خاطر یک سوء‌تفاهم کوچک، ۸ نفر را کشته است.
او حالا نه توان بازگشت به ایران را دارد و نه هم در افغانستان جایی برای زندگی. حاجی رحیم با ۵ بازمانده دیگر این حادثه این روزها در هرات به شدت سرگردان‌اند، دنبال چیزی می‌گردند که دیگر به دست آوردنش محال است، دنبال ۸ زن و مردی که کم‌تر از ۲۰ روز پیش، با هم زندگی می‌کردند و در غم و شادی یک‌دیگر شریک بودند.
او منتظر واکنش دولت افغانستان است، ظاهرا تا اکنون هیچ مرجع حکومتی از او ماجرای تلخی را که منجر به مرگ هشت عضو خانواده حاجی رحیم شده است نپرسیده، چیزی که در سایر کشور یک تراژیدی بزرگ و یک بحران انسانی تلقی می‌شود. داستانی که اگر در هر کشور دیگری به‌خصوص کشورهای اروپایی رخ دهد، استعفای مقامات حکومتی را در پی خواهد داشت.
حاجی رحیم در پایان به نکته جالبی اشاره می‌کند، این‌که برخی از کشورهای اروپایی زمینه پذیرش مهاجران را آماده ساخته‌اند، اما آن‌ها از کدام راه وارد آن کشور شوند؟
او حالا در باره آینده زندگی خود و ۵ عضو دیگر خانواده‌اش هیچ چیز نمی‌داند، منتظر اتفاقاتی است که نمی‌داند آینده آنان را به کدام سمت سوق خواهد داد.

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه