رفتن به بالا
  • شنبه - ۱۶ اسد ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۳
  • کد خبر : ۱۸۵۱
  • چاپ خبر : سفر به سرزمین اژدهای سرخ (قسمت دوم)
وحید پیمان:

سفر به سرزمین اژدهای سرخ (قسمت دوم)

در قسمت نخست سفرنامه چین یا «سفر به سرزمین اژدهای سرخ» در مورد فرهنگ، آداب و رسوم چینی‌ها و علاوه […]

در قسمت نخست سفرنامه چین یا «سفر به سرزمین اژدهای سرخ» در مورد فرهنگ، آداب و رسوم چینی‌ها و علاوه بر آن در مورد جدال سنت و مدرنیته در این سرزمین پهناور و تنوع غذایی در پر جمعیت‌ترین کشور دنیا توضیح داده شد. به‌ویژه در مورد برخی از خصوصیات مردم این کشور، اما با آن‌هم چین کشوری است شرقی و نمی‌شود آن را تافته‌ای جدا بافته از آسیا و آسیایی‌ها دانست.

خرید از بازارهای چین

بازارهای کشورهای دور و نزدیک، پر اند از هزاران کالای چینی با قیمت‌های مختلف و کیفیت‌ گوناگون، درست برعکس بازار داخلی چین.
پیش از این شنیده بودم که بازرگانان افغان، زمانی‌که از چین به قصد واردات کالا به افغانستان فعالیت تجاری می‌کنند به تولیدکننده، نامرغوب‌ترین جنس ممکن را سفارش می‌دهند. این را مسوول شرکت بارچالانی برادران عظیمی در شهر ایوو برای‌مان قصه کرد. جالب این‌جا است که آقای عظیمی از مشکلات و رقابت‌های ناسالمی که بازرگانان افغان در چین با یکدیگر داشتند هم دل پر دردی داشت.
از موضوع اصلی دور نشویم، در بازارهای داخلی چین اجناس بی‌کیفیت به ندرت یافت می‌شوند و قیمت‌ها در آن سرسام‌آور‌اند. با دوستان در یکی از فروشگاه‌های بزرگ پکن، نرخ یک دانه بیک کوچک زنانه را پرسیدیم. ۳۰۰۰ یوان چینی معادل ۳۱۸۰۰ افغانی، در حالی‌که مشابه همان بیک را در بازارهای کابل با قیمت ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ افغانی می‌توان پیدا کرد، اما می‌گویند تفاوت اصلی در کیفیت و استندرد آن است.
چند ماه پیش، از دهلی نیز سفرنامه‌ای نوشته بودم که در آن تاکید شده بود اگر به هند برای خرید سفر می‌کنید ۸۰ تا ۹۰ درصد چانه بزنید. یعنی اگر قیمت کالایی در هند ۱۰۰۰ روپیه است، شما ۱۰۰ تا ۲۰۰ افغانی روی آن قیمت بگذارید، هیچ‌کس در دهلی ناراحت نمی‌شود و بازهم حق با مشتری است.
اما اگر روزی گذرتان به چین و به‌طور خاص به پکن افتاد و برای خرید به یک مرکز بزرگ کالا رفتید و جنسی را پسندیدید، گمان کنید بازهم به دهلی سفر کرده‌اید. من در سفرهای گوناگون به کشورهای مختلف آسیایی شیوه چانه‌زدن را خوب آموخته‌ام. یکی از هم‌سفران ما برای خود شلوار «لی» می‌خرید. فروشنده، آن را ۲۵۰۰ یوان چینی (۲۹۰۰۰ افغانی) قیمت گذاشت، دوست‌مان علاقه‌مند بود این شلوار لی را با قیمت ۳۰۰ یوان (۳۱۸۰ افغانی) بخرد. من از راه رسیدم و او را کنار زدم و گفتم همه چیز را به من واگذار کن. این شلوار لی را در نهایت به قیمت ۱۶۰ یوان (۱۶۹۶ افغانی) برایش خریداری کردم.
در کل وضعیت اقتصادی ما ایجاب نمی‌کرد تا از پکن خرید کنیم چند روز بعد به شهر ایوو رفتیم، پایتخت اقتصادی چین و میزبان بزرگ‌ترین مارکیت خرید و فروش دنیا. ایوو عمدتن یک شهر عمدتا فروشی است و اجناس مختلفی را بسیار ارزان‌تر از پکن در این شهر می‌توان پیدا کرد. اگر به مقصد خرید به چین می‌روید، پیشنهاد می‌کنیم ایوو را برگزنید. اما ایوو جای چانه زدن نیست، قیمت‌ها مشخص‌اند.
ایوو از ۶۲۴ سال بعد از میلاد مسیح تا بیش از ۱۳۰۰ سال بعد به عنوان یک روستا شناخته می‌شد تا این‌که در سال ۱۹۸۸ ایوو به سطحی بالاتر رسید و امروز با سعی و تلاش مردم و دولت چین، به بزرگ‌ترین مارکیت تجارتی جهان بدل شده است.
هم‌اکنون بیش از یک ملیون نفر در این شهر به عنوان کارگر و یا بازرگان مشغول کاراند. اما جمعیت کلی این شهر کوچک چین ۱٫۸ ملیون نفر است، یعنی بیشتر کسانی که در این شهر زندگی می‌کنند از کشورهای مختلفی اند که برای کار و تجارت به ایوو آمده‌اند. اقتصاد ایوو، پس باز شدن بازار چین به روی تمام جهان، یکی از سریع‌ترین‌ رشدها را در این کشور داشته است. سرک‌هایی که ۲۰ سال پیش کثیف و پر از زباله بوده، اکنون غرق در پاکیزگی، زیبایی و گل و بوته است.
ایوو با مراکز متعدد عمده فروشی و با بیش از ۵۸۰۰۰ تولید‌کننده و کارخانه در چین و ارایه بیش از ۴۰۰ هزار نوع کالا توانسته است رکورد خوبی برای بازرگانان دنیا باشد تا این شهر بتواند مخاطبان خود را از سراسر دنیا به این شهر بیاورد.
عرب‌ها و مسلمانان در این شهر رفت‌وآمد زیادی دارند و مساجد و رستورانت‌های زیادی برای آن‌ها ایجاد شده است. آمار نشان می‌دهد ۱۴۰۰۰ تاجر خارجی در این شهر زندگی می‌کنند و روزانه ۲۱۰۰۰۰ نفر وارد این شهر می شوند که آمار جالب توجهی است.
یکی از مهم‌ترین جاذبه تجاری ایوو بازار فوتین یا شهر تجارت بین‌المللی ایوو است. در واقع فوتین بازاری است که در تصور شما نمی‌گنجد. ما بیشترین خرید خود را از ایوو انجام دادیم.

گردشگری در چین

دیوار چین، از بزرگترین سازه‌های دست بشر

دیوار چین، از بزرگترین سازه‌های دست بشر

چین مقصد خوبی برای گردشگری است. به‌خصوص اگر اهل تماشای معماری‌های متنوع و میراث‌های فرهنگی حیرت‌انگیز باشید. به‌خصوص پکن یا همان بیجینگ، پایتخت چین که یکی از چند شهر تاریخی این کشور است.
به نقل از ویکی‌پدیا، چین در سال ۲۰۱۱ سومین کشور پربازدید جهان بوده و شمار گردشگران خارجی‌ای که به این کشور مسافرت کرده‌اند در سال ۲۰۱۰ برابر با ۵۵,۹۸ میلیون نفر بوده است.
این سفرها درآمد ارزی ۴۵,۸ میلیارد دالری و چهارمین جایگاه جهان از نظر میزان درآمدهای ارزی را برای این کشور در سال ۲۰۱۰ به‌همراه داشته است. از سوی دیگر مجموعا ۱,۶۱ میلیارد سفر داخلی نیز در چین انجام گرفته که درآمد ۷۷۷,۱ میلیارد یوانی را برای این کشور رقم زده‌است.
هم‌چنین درآمدهای چین از صنعت توریسم در سال ۲۰۰۹ به ۱۸۵ میلیارد دالر رسیده بود.
بنا بر برآوردهای سازمان تجارت جهانی، چین در سال ۲۰۲۰ به بزرگ‌ترین کشور توریستی جهان و چهارمین کشور از نظر سفرهای خارجی بدل خواهد شد.
دیوار بزرگ چین در نزدیکی پکن محبوب‌ترین جاذبه گردشگری این کشور است و علاوه بر آن، شهر ممنوعه، مرکز قدرت امپراتوری چین در پکن، لشکر سفالین، آرامگاه چین شی هوان بنیان‌گذار دودمان چین در شی‌آن از دیگر جاهای مورد توجه گردشگران هستند.
ما در نخستین روز سفر به چین به شهر ممنوعه رفتیم، باران‌های بسیار، تقریبا دیدار از این جاذبه حیرت‌انگیز را سخت ساخته بود. همان باران‌هایی که دو هفته پیش منجر به کشته‌شدن ۱۵۰ نفر در حومه پکن شد.
همین‌که وارد صحن ابتدایی شهر ممنوعه شدیم- برای منی که اصالتا از هرات هستم و هرات پر است از آثار تاریخی کم‌نظیر، جذابیت آن‌چنانی نداشت. رو به هم‌سفرم آقای پریانی گفتم که شهر ممنوعه را با تمام صلابتش با ارگ هرات برابر نمی‌کنم. او از من خواست تا با هم پس از پایان بازدید شهر ممنوعه قضاوت کنیم. به هر ترتیب سفر به کشورهایی با پیشینه تاریخی و مملو از آثار تاریخی به خوبی واضح می‌سازد که میراث‌های فرهنگی، منابع خوبی برای درآمد هستند و افغانستان در حالی‌که می‌توانست بیش از هند، چین و بسیاری از کشورهای جهان سالانه میلیون‌ها دالر از این آدرس سود ببرد، جنگ، جدال و ناامنی جلو یکی از بزرگ‌ترین چشمه‌های عایداتی‌اش را گرفته است.
شهر ممنوعه را دیدیم، این شهر به روایتی وسیع‌ترین و کامل‌ترین مجموعه معماری چوبی در جهان به شمار می‌رود. احداث شهر ممنوعه در سال ۱۴۰۶ میلادی با دستور جو دی دومین امپراتور سلسله مینگ آغاز شد و در ۱۴ سال ساخته شد. تا سال ۱۹۱۱ میلادی و نابودی سلسله مینگ (قریب ۵۰۰ سال) در مجموع ۲۴ امپراتور در شهر ممنوعه اقامت کرده و بر چین فرمان رانده‌اند. از سال ۱۹۲۴ بازدید از این مجموعه به‌عنوان کاخ موزه برای عموم آزاد شد و ممنوعه بودن آن پایان پذیرفت.
طبق یادداشت‌های تاریخی، در سلسله مینگ ۱۰۰ هزار صنعت‌گر و یک میلیون کارگر در ساخت این مجموعه عظیم باستانی شرکت داشته‌اند. مصالح ساختمانی مصرفی از سراسرکشور حتا از فاصله چند هزار کیلومتری تهیه شده‌است. اشیا و کشفیات گرانمایه‌ای درشهر ممنوعه شده و شمار آن جمعا به یک میلیون می‌رسد و یک ششم کل کشفیات در چین را شامل می‌شود.
اما با آن‌هم قضاوت من این بود که صلابت، زیبایی و ابهت بودا در بامیان و قلعه‌اختیارالدین در هرات و شماری از آثار تاریخی در شهرهای دیگر افغانستان اگر بیش از شهر ممنوعه نباشد، کم‌تر هم نیست.
در خلال بازدید از آثار تاریخی چین روز آخر به دیوار بزرگ چین رفتیم، راه رفتن در این مجموعه به‌دلیل انبوه جمعیت آسان نبود. جمعیت، مثل مور و ملخ به این‌جا سرازیر شده بودند، بی‌مبالغه ۹۵ درصد گردشگران، چینی بودند.
قرار بود در روز دوم سفر به چین از این مجموعه بزرگ دیدن کنیم، اما باران‌ها و سیلاب‌های ویرانگر مانع شد. حتا نزدیک بود که بازدید از این مجموعه را از دست بدهیم، به میهمان‌داران خود تذکر دادیم که آمدن به چین و ندیدن دیوار چین برای‌مان سنگین تمام خواهد شد. در نهایت در آخرین روز سفر به چین موفق به پیمودن حدود ۲۰۰ کیلومتر راه از پکن به سمت دیوار چین شدیم.
دیوار چین تجسم درایت و رنج و زحمت میلیون‌ها چینی در چین باستان است. کارگرانی که در سرما و گرمای سخت ملیاردها تُن مصالح ساختمانی را بالای کوه‌ها انتقال دادند و یکی از بزرگ‌ترین شاه‌کارهای بشر را رقم زدند.
زمانی که از دیوار چین بازدید می‌کردیم، بیش از آن‌که متوجه درایت چینی‌ها در ساخت این مجموعه‌ی عظیم باشم، ذهنم مشغول کسانی بود که در راه ساخت این دیوار عظیم جان داده، لت‌وکوب شده و به بردگی گرفته شده‌اند.
می‌گویند: «کسانی‌که در ساختمان این بنای بزرگ می‌مردند، جسدشان را لای دیوار می‌گذاشتند. می‌گویند هزاران نفر به دلیل تحمل مشقت و رنج ناشی از ساخت این سازه بزرگ دست‌ساز بشر جان داده‌اند.»
دیوار چین طولانی‌ترین و بزرگ‌ترین سازه مهندسی، تدافعی و نظامی از لحاظ زمان ساخت در جهان است. این دیوار در نقشه جغرافیایی چین ۷۰۰۰ کیلومتر امتداد یافته‌ است.
به نقل از منابع تاریخی، دیوار چین به‌عنوان پروژه تدافعی بر روی کوه‌ها ساخته می‌شد از بیابان‌ها مراتع و لجنزارها عبور می‌کرد. کارگران طبق عوارض زمینی، ساختار متفاوتی برای ایجاد دیوار در نظر گرفتند که درایت و عقل نیاکان چینی‌ها را نشان می‌دهد. دیوار بر مسیر کوه‌های پر فراز و نشیب امتداد یافته‌است. در بیرون دیوار پرتگاه‌های بلند دیده می‌شود. در واقع کوه و دیوار به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ لذا دشمن به هیچ وجه قادر به نفوذ به این دیوار نبود. دیوار چین معمولا با آجرهای بزرگ و سنگ مستطیل ساخته شده و در وسط ان خاک و خرده سنگ ریخته شده و ارتفاع ان ۱۰ متر است در پهنای دیوار برای عبور چهار اسب کافی است و در یک ردیف عرض آن ۴-۵ متر است تا در زمان انتقال سلاح‌ها مشکلی ایجاد نشود.
یکی از دوستان رو به همراه چینی‌مان گفت شنیده است که دیوار چین تنها سازه دست‌ساز بشر است که از کره ماه دیده می‌شود، نخستین بار بود که چنین حرفی را شنیده بودم. همراه چینی‌مان نه تایید کرد و نه رد.
سپس در جایی‌ خواندم که این ادعا بارها تکذیب شده‌است، ولی هنوز در باور مردم جا دارد. در واقع بسیاری از پدیده‌های ساخت انسان، به خصوص در نور شب از فضا قابل رویت هستند اما تشخیص دیوار چین با چشم غیر‌مسلح از هر نقطه‌ای در مدار زمین کاملا غیرممکن است.
ما موفق به دیدار از میراث ارزشمند باستانی سربازان سفالی نشدیم و سفر ۹ روزه فرصت کمی برای بازدید از سازه‌های زیبای بشری در این سرزمین پهناور بود. چین با ۴۱ اثر ثبت شده در فهرست میراث‌های فرهنگی یونسکو، رتبه سوم در جهان را دار می‌باشد. از این ۴۱ مکان ثبت شده ۲۹ سایت میراث فرهنگی، هشت سایت میراث طبیعی و چهار سایت فرهنگی و طبیعی (ترکیبی) است. برخی از این آثار از ضروری‌ترین منابع گردشگری و ارزشمند در چین‌اند.
کشور چین از نظر تنوع میراث جهانی (فرهنگی، طبیعی، ترکیبی) به‌عنوان کامل‌ترین کشور در بین کشورها شناخته می‌شود و هم اکنون بیش از ۷۰ مکان پیشنهادی برای ثبت در فهرست میراث جهانی دارد. شهر پکن با شش میراث، بیشترین میراث ثبت شده در میان شهرها را دارا می‌باشد.
ادامه دارد…

قسمت اول این گزارش را اینجا بخوانید

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه