رفتن به بالا
  • سه شنبه - ۱۶ قوس ۱۳۹۵ - ۱۴:۳۷
  • کد خبر : ۲۵۵۵
  • چاپ خبر : به ناخدای خسته نخندید!
ارغنون:

به ناخدای خسته نخندید!

یکی از دوستانم چندی پیش نوشته بود که ” هیچ کس آن‌قدر محترم نیست که دورش خط بکشیم و ریشخندش […]

یکی از دوستانم چندی پیش نوشته بود که ” هیچ کس آن‌قدر محترم نیست که دورش خط بکشیم و ریشخندش نکنیم.” آن دوست من “ریشخند” را با “نقد” اشتباه گرفته بود.

من می گویم هر انسان آن‌قدر محترم هست که دورش خط بکشیم و ریش‌خندش نکنیم. البته که حساب رییس جمهور با بقیه کمی فرق هم می‌کند. رییس جمهور یک فوق العادگی دارد؛ نه برای آن‌که بپنداریم حالا او – به جای شاه – سایۀ خداست. او سایۀ خدا نیست اما ممثل اراده‎ی جمعی ملت است. ممکن است ما نشان بدهیم که از نمد اندیشه‎های مدرن کلاهی داریم و به جنگ سنت م‌یرویم و دیگر تقدس رهبری شاهانه را نشانۀ بدویت می‌دانیم، لیکن حساب آموزه‌های دینی جداست.

ما در فرهنگ اسلامی زندگی می کنیم و در این فرهنگ کاملا رواست و به‌جاست که رییس‌جمهور را اولی‌الامر بدانیم. کسی که پس از خدا و رسول باید از او اطاعت کرد و به او احترام گذاشت. اختلاف نظر و سلیقه در هر حدی که باشد نباید بر اصول زندگی ما اثر بگذارد.

 ما منفعت های کلان‌تر از آن‌چه که در کارزارهای انتخاباتی به آن می‌اندیشیم داریم. عرق‌ملی در صدر فهرست این منفعت‌ها جای می‌گیرد. تصور کنید من به داکتر عبدالله رای داده‌ام یا برعکس. در کارزارهای انتخاباتی همه را تشویق می‌کردم که به گزینه مورد نظر من رای بدهند.

 اما حالا چه؟ حالا تصور می کنم که رییس اجراییه و رییس جمهور من قدرت‌مندترین و محبوب‌ترین رهبران جهانند!

رییس جمهور من قدرتمند است، چون من دوست دارم قدرتمند باشم. او تفوق دارد برای آن‌که من دوست دارم در جهان تفوق داشته باشم. این محک همت جمعی ماست. من مغالطه نمی‌کنم. ضرورت نقد را نمی‌توانم انکار کنم. می‌پذیرم که حتی گاه باید در برخورد با رهبران از صراحت لحن و انتقاد نیش‌دار و جدی یا طنزآمیز هم نپرهیزیم اما باید به یاد داشته باشیم که اگر رهبران خود را توهین کردیم در نظر همسایگان و بیگانگان خوار و حقیر خواهیم شد.

محمد اشرف غنی رهبری کشوری جنگ‌زده و در حال جنگ را بر عهده دارد. او با حریفان فربه‌تر از خود وارد کشتی – و به اصطلاح ما هراتیان نیفن به نیفن – شده است. او خزانه و ارتش نیرومند ندارد! او لشکری از جوانان تحصیل کرده و آشنا با نیازمندی‌های کشور و مقتضیات زمان ندارد که به همت آنان در بهترساختن وضعیت زندگی هموطنانش دلگرم شود. او رهبر نسل جنگ است. نسلی که خیلی چیزها را در جام جهان نمای اینترنیت دیده و کمتر چیزی را به درستی فهمیده است.

رییس جمهور بی تردید واکنش‌های جوانان و مخصوصا فیسبوک‌چی‌ها را دنبال می‌کند. او تلویزیون‌ها را می‌بیند. تصور کنید وقتی رییس جمهور که با کل جهان وارد گفتگو و در مواردی درگیر شده، ببیند که جوانان کشوراش با لحن آکنده از استهزا به او می تازند، چه حسی برایش دست می دهد؟

استهزای رییس‌جمهور در درون به این می‌ماند که عده‌ای در دریای خون‌آلود و مواج در کشتی نشسته‌اند و به کشتی‌بان خسته می‌خندند و ضعف بازوی‌اش را به رخ او می‌کشند. به ناخدای خسته کشتیِ شکسته تان نخندید!

درد رییس جمهوری را که جنازه جنرالان قدرتمند ارتشش را به دوش می‌کشد و به خاک می سپارد، باید درک کرد. جدا از همۀ این مسایل، اخلاق نوشتن و گفتن از تربیت و اصالت خانوادگی ما نمایندگی می کند. نقد کنید اما هرگز ادب را فراموش نکنید.

از خدا جوییم توفیق ادب

بی ادب محروم گشت از لطف رب

 

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه